Najia is vrijwilliger en projectcoördinator bij Hope4Gaza, een humanitair initiatief dat families in Gaza ondersteunt met noodvoedselvoorzieningen en hulpacties. Voor haar werd vrijwilligerswerk tijdens een van de moeilijkste humanitaire periodes in Gaza onlosmakelijk verbonden met het dagelijks leven.
In Gaza gaat vrijwilligerswerk niet langer alleen over het helpen van anderen. Het is een manier geworden om emotioneel te overleven, terwijl je anderen probeert te helpen fysiek te overleven.
Afgelopen zomer werd honger onderdeel van het dagelijks leven. Najia herinnert zich dat ze op een ochtend wakker werd en besefte dat er niets meer te eten was geen brood, geen meel, helemaal niets. In heel Gaza brachten mensen hun dagen door met het zoeken naar voedsel, vaak met gevaar voor eigen leven om een kleine zak meel naar huis te kunnen brengen.
Diezelfde realiteit omringde ook het werk van Hope4Gaza. Op diezelfde dag probeerde het team een noodvoedseluitdeling te organiseren. De situatie was extreem moeilijk: niet alleen was de vraag overweldigend, zelfs het vinden van basisingrediënten was een uitdaging geworden. De vraag was niet langer hoeveel er verdeeld kon worden, maar of er überhaupt nog iets te vinden was.
Met volharding en gebed slaagde het team erin een kleine hoeveelheid rijst te verkrijgen van een lokale keuken in West-Gaza. Het was nauwelijks voldoende, maar het vormde de basis voor een eenvoudige voedseluitdeling in een nabijgelegen opvangkamp voor ontheemden.
Wat daarna volgde, staat diep in Najia’s geheugen gegrift.
In het kamp lag een oudere vrouw op een dun matras op de grond. Ze was zichtbaar zwak, niet in staat om zich goed te bewegen of zelfs haar ogen volledig te openen. Toen ze het team zag, verzamelde ze toch de laatste krachten die ze had en vroeg zacht: “Is dit eten?”
Dat moment legde alles stil
Najia ging onmiddellijk naar haar toe, hielp haar overeind te zitten en legde een kleine portie rijst in haar handen. Het was een heel kleine hoeveelheid, maar de vrouw keek ernaar alsof het het leven zelf was. Ze hief haar handen naar de hemel en begon met tranen in haar ogen te bidden.
Ondanks uitputting en dezelfde omstandigheden van honger en vermoeidheid waar het team onder leed, bleven ze bij de families en deelden ze wat weinig ze hadden. In dat moment was er geen verschil tussen vrijwilliger en ontvanger alleen mensen die dezelfde realiteit deelden.
Terugkijkend beschrijft Najia deze ervaring als een keerpunt in haar begrip van vrijwilligerswerk. Het wordt niet bepaald door middelen of capaciteit, maar door menselijkheid door te blijven geven, zelfs wanneer je zelf tekortkomt, en door te kiezen voor compassie wanneer alles om je heen onzeker is.
Het mooiste geven komt uit handen die nood kennen, maar nooit ophouden met geven.
Stichting Hope4Gaza
Stichting Hope4Gaza zet zich in voor het bieden van directe en doelgerichte hulp aan mensen die het zwaarst getroffen zijn door oorlog en bezetting in Gaza. De stichting richt zich op het verlichten van acute nood én het creëren van duurzame verbeteringen in het dagelijks leven.
Met haar projecten biedt Hope4Gaza structurele en levensreddende ondersteuning aan gezinnen, ouderen en weeskinderen. Daarbij staat menselijke waardigheid, solidariteit en langdurige impact centraal.
De organisatie is lid van de branchevereniging Goede Doelen Nederland en heeft de intentie om binnen een jaar het CBF-keurmerk aan te vragen.
